دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۱۰

باز به بط گفت که «صحرا خوشست» — گفت: «شبت خوش که مرا جا خوشست»

سر بنهم من که مرا سر خوشست — راهْ تو پیما که سرت ناخوشست

گر چَهِ تاریک بُوَد مسکنم — در نظرِ یوسفِ زیبا خوشست

دوست چو در چاه بود چه خوشست — دوست چو بالاست به بالا خوشست

در بُنِ دریا به تکِ آبِ تلخ — در طلبِ گوهرِ رعنا خوشست

بلبل نالنده به گلشن به دشت — طوطی گوینده شکرخا خوشست

تابش تسبیح فرشته‌ست و روح — کاین فلک نادره مینا خوشست

چونک خدا روفت دلت را ز حرص — رو به دل آور دلِ یکتا خوشست

از تو چو انداخت خدا رنجِ کار — رو به تماشا که تماشا خوشست

گفت: «تماشای جهان عکسِ ماست — هم برِ ما باش که با ما خوشست»

عکس در آیینه اگرچه نکوست — لیک خود آن صورت احیا خوشست

زردی رو عکس رخ احمرست — بگذر از این عکس که حمرا خوشست

نورِ خدایی‌ست که ذرّات را — رقص‌کنان بی‌سر و بی‌پا خوشست

رقص در این نور خرد کن کز او — تحت ثری تا به ثریا خوشست

ذره شدی بازمرو که مشو — صبر و وفا کن که وفاها خوشست

بس کن چون دیده ببین و مگو — دیده مجو دیده بینا خوشست

مفخر تبریز شهم شمس دین — با همه فرخنده و تنها خوشست