دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۱۱

همچو گل سرخ بُرو دست دست — همچو می‌ای خلق ز تو مست مست

بازوی تو قوس خدا یافت یافت — تیر تو از چرخ برون جَست جَست

غیرت تو گفت بُرو راه نیست — رحمت تو گفت: «بیا! هست هست»

لطف تو دریاست و منم ماهی‌اش — غیرت تو ساخت مرا شَست شَست

مرهم تو طالب مجروح‌هاست — نیست غم ار شستِ توام خست خست

ای که تو نزدیک‌تر از دَم به من — دَم نزنم پیش تو جز پست پست

گرچه یکی یوسف و صد گرگ بود — از دم یعقوب کرم رَست رَست

مستِ همه گَرد در این شهر ما — دزد و عسس را شَهِ ما بست بست