دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۱۴

قصد سرم داری خنجر به مشت — خوشتر از این نیز توانیم کُشت

برگ گل از لطف تو نرمی بیافت — بر مثل خار چرایی درشت

تیغ زدی بر سرم ای آفتاب — تا شدم از تیغ تو من گرم پشت

تیغ حجابست رها کن حجاب — بر رخ من گرم بزن یک دو مشت

وصف طلاق زن همسایه کرد — گفت به خاری زن خود هشت هشت

گفت چرا هشت جوابش بداد — در عوض زشت بدان قحبه رشت

بهر طلاقست امل کو چو مار — حبس حطامست و کند خشت خشت

آتش در مال زن و در حطام — تا برهی ز آتش وز زاردشت

بس کن و کم گوی سخن کم نویس — بس بودت دفتر جان سر نوشت