دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۴۷

سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟ — دیده کنم پیشکش آن دل بینا، چه شود؟

بادهٔ او را نخورم ور نخورم پس کِه خورد؟ — گر بخورم نقد و نیندیشم فردا، چه شود؟

بادهٔ او هم‌دل من، بام فلک منزل من — گر بگشایم پر خود، برپرم آن جا چه شود؟

دل نشناسم، چه بود؟ جان و بدن تا برود — غم نخورم، غم نخورم، غم نخورم تا چه شود؟