دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۵۸

یار مرا چو اشتران باز مهار می‌کشد — اشتر مست خویش را در چه قطار می‌کشد

جان و تنم بخست او شیشه من شکست او — گردن من به بست او تا به چه کار می‌کشد

شست ویم چو ماهیان جانب خشک می‌برد — دام دلم به جانب میر شکار می‌کشد

آنک قطار ابر را زیر فلک چو اشتران — ساقی دشت می‌کند برکه و غار می‌کشد

رعد همی‌زند دهل زنده شدست جزو و کل — در دل شاخ و مغز گل بوی بهار می‌کشد

آنک ضمیر دانه را علت میوه می‌کند — راز دل درخت را بر سر دار می‌کشد

لطف بهار بشکند رنج خمار باغ را — گرچه جفای دی کنون سوی خمار می‌کشد