دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۹۵

آن را که درون دل عشق و طلبی باشد — چون دل نگشاید در آن را سببی باشد

رو بر در دل بنشین کان دلبر پنهانی — وقت سحری آید یا نیم شبی باشد

جانی که جدا گردد جویای خدا گردد — او نادره‌ای باشد او بوالعجبی باشد

آن دیده کز این ایوان ایوان دگر بیند — صاحب نظری باشد شیرین لقبی باشد

آن کس که چنین باشد با روح قرین باشد — در ساعت جان دادن او را طربی باشد

پایش چو به سنگ آید دریش به چنگ آید — جانش چو به لب آید با قندلبی باشد

چون تاج ملوکانش در چشم نمی‌آید — او بی‌پدر و مادر عالی نسبی باشد

خاموش کن و هر جا اسرار مکن پیدا — در جمع سبک روحان هم بولهبی باشد