دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۰۸

ایمان بر کفر تو ای شاه چه کس باشد — سیمرغ فلک پیما پیش تو مگس باشد

آب حیوان ایمان خاک سیهی کفران — بر آتش تو هر دو ماننده خس باشد

جان را صفت ایمان شد وین جان به نفس جان شد — دل غرقه عمان شد چه جای نفس باشد

شب کفر و چراغ ایمان خورشید چو شد رخشان — با کفر بگفت ایمان رفتیم که بس باشد

ایمان فرسی دین را مر نفس چو فرزین را — وان شاه نوآیین را چه جای فرس باشد

ایمان گودت پیش آ وان کفر گود پس رو — چون شمع تنت جان شد نی پیش و نی پس باشد

شمس الحق تبریزی رانی تو چنان بالا — تا جز من پابرجا خود دست مرس باشد