دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۰۹

در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشد — و اندر دل دون‌همّت، اسرارِ تو چون باشد؟!

بر هر چه همی‌ لرزی، می‌دان که همان ارزی — زین روی دلِ عاشق، از عرش فزون باشد

آن را که شفا دانی، درد تو از آن باشد — وان را که وفا خوانی، آن مکر و فسون باشد

آن جای که عشق آمد، جان را چه محل باشد؟! — هر عقل کجا پرّد، آن جا که جنون باشد؟

سیمرغ دلِ عاشق، در دام کجا گنجد؟! — پرواز چنین مرغی، از کون برون باشد

بر گرد خسان گردد چون چرخ، دل تاری — آن دل که چنین گردد، او را چه سکون باشد؟!

جام میِ موسی کش، شمس الحق تبریزی — تا آب شود پیشت، هر نیل که خون باشد