دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۰

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد — آواره عشق ما آواره نخواهد شد

آن را که منم خرقه عریان نشود هرگز — وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد

آن را که منم منصب معزول کجا گردد — آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد

آن قبله مشتاقان ویران نشود هرگز — وان مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی این دیده من لیکن — بی نرگس مخمورش خماره نخواهد شد

بیمار شود عاشق اما بنمی میرد — ماه ار چه که لاغر شد استاره نخواهد شد

خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر — آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد