دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۱

ای خفته شب تیره هنگام دعا آمد — وی نفس جفاپیشه هنگام وفا آمد

بنگر به سوی روزن بگشای در توبه — پرداخته کن خانه هین نوبت ما آمد

از جرم و جفاجویی چون دست نمی‌شویی — بر روی بزن آبی میقات صلا آمد

زین قبله به یاد آری چون رو به لحد آری — سودت نکند حسرت آنگه که قضا آمد

زین قبله بجو نوری تا شمع لحد باشد — آن نور شود گلشن چون نور خدا آمد