دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۸

چون جغد بود اصلش، کی صورتِ باز آید؟ — چون سیر خورد مردم، کی بوی پیاز آید؟

چون افتد شیر نر از حمله حیز و غر — وز زخمهٔ کون خر کی بانگ نماز آید؟

پای تو شده کوچک از تنگی پاپوچک — پا برکش ای کوچک! تا پهن و دراز آید

بگشای به امیدی تو دیدهٔ جاویدی — تا تابش خورشیدش از عرش فراز آید

چنگا تو سری بر کن در حلقه  سر اندر کن — تو خویش تهی‌تر کن تا چنگ به ساز آید