دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۹

آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید — آن گاه خروس جان در بانگ و فغان آید

خور نور درخشاند پس نور برافشاند — تن گرد چو بنشاند جانان بر جان آید

مسکین دل آواره آن گمشده یک باره — چون بشنود این چاره خوش رقص کنان آید

جان به قدم رفته در کتم عدم رفته — با قد به خم رفته در حین به میان آید

دل مریم آبستن یک شیوه کند با من — عیسی دوروزه تن درگفت زبان آید

دل نور جهان باشد جان در لمعان باشد — این رقص کنان باشد آن دست زنان آید

شمس الحق تبریزی هر جا که کنی مقدم — آن جا و مکان در دم بی‌جا و مکان باشد