دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۳۰

گر دیو و پری حارس باتیغ و سپر باشد — چون حکم خدا آید آن زیر و زبر باشد

بر هر چه امیدستت کی گیرد او دستت — بر شکل عصا آید وان مار دوسر باشد

وان غصه که می‌گویی آن چاره نکردم دی — هر چاره که پنداری آن نیز غرر باشد

خودکرده شمر آن را چه خیزد از آن سودا — اندر پی صد چون آن صد دام دگر باشد

آن چاره همی‌کردم آن مات نمی‌آمد — آن چاره لنگت را آخر چه اثر باشد

از مات تو قوتی کن یا قوت شو او را تو — تا او تو شوی تو او این حصن و مفر باشد