دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۳۱

نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد — اومیدِ همه جان‌ها، از غیب رسید آمد

نومید مشو گر چه، مریم بشد از دستت — کآن نور که عیسی را، بر چرخ کشید آمد

نومید مشو ای جان، در ظلمت این زندان — کآن شاه که یوسف را، از حبس خرید آمد

یعقوب برون آمد، از پردهٔ مستوری — یوسف که زلیخا را، پرده بدرید آمد

ای شب به سحر برده! در یارب و یارب تو — آن یارب و یارب را، رحمت بشنید آمد

ای درد کهن‌گشته! بخ بخ که شفا آمد — وی قفل فروبسته! بگشا که کلید آمد

ای روزه گرفته تو! از مائدهٔ بالا — روزه بگشا خوش‌خوش، کآن غرهٔ عید آمد

خامش کن و خامش کن، زیرا که ز امر «کن» — آن سکته حیرانی، بر گفت «مزید» آمد