دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۴۷

تدبیر کند بنده و تقدیر نداند — تدبیر به تقدیر خداوند چه ماند

بنده چو بیندیشد پیداست چه بیند — حیلت بکند لیک خدایی بنداند

گامی دو چنان آید کو راست نهادست — وان گاه که داند که کجاهاش کشاند

استیزه مکن مملکت عشق طلب کن — کاین مملکتت از ملک الموت رهاند

شه را تو شکاری شو کم گیر شکاری — کاشکار تو را باز اجل بازستاند

خامش کن و بگزین تو یکی جای قراری — کان جا که گزینی ملک آن جات نشاند