دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۳

چون بر رخ ما عکس جمال تو برآید — بر چهره ما خاک چو گلگونه نماید

خواهم که ز زنار دوصد خرقه نمایم — ترسابچه گوید که «بپوشان که نشاید»

اشکم چو دهل گشته و دل حامل اسرار — چون نه مهه گشتست ندانی که بزاید

شاهیست دل اندر تن ماننده گاوی — وین گاو ببیند شه اگر ژاژ نخاید

وان دانه که افتاد در این هاون عشاق — هر سوی جهد لیک به ناچار بساید

از خانه عشق آنک بپرد چو کبوتر — هر جا که رود عاقبت کار بیاید

آیینه که شمس الحق تبریز بسازد — زنگار کجا گیرد و صیقل به چه باید