دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۴

هر نکته که از زهر اجل تلختر آید — آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید

در چاه زنخدان تو هر جان که وطن ساخت — زود از رسن زلف تو بر چرخ برآید

هین توشه ده از خوشه ابروی ظریفت — زان پیش که جان را ز تو وقت سفر آید

از دعوت و آواز خوشت بوی دل آید — لبیک زنم نفخه خون جگر آید