دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۵۵

از بهر خدا عشق دگر یار مدارید — در مجلس جان فکر دگر کار مدارید

یار دگر و کار دگر کفر و محالست — در مجلس دین مذهب کفار مدارید

در مجلس جان فکر چنانست که گفتار — پنهان چو نمی‌ماند اضمار مدارید

گر بانگ نیاید ز فسا بوی بیاید — در دل نظر فاحشه آثار مدارید

آن حارس دل مشرف جان سخت غیورست — با غیرت او رو سوی اغیار مدارید

هر وسوسه را بحث و تفکر بمخوانید — هر گمشده را سرور و سالار مدارید

یاقوت کرم قوت شما بازنگیرد — خود را گرو نفس علف خوار مدارید

العزه لله جمیعا چو شنیدیت — خاطر به سوی سبلت و دستار مدارید

چون اول خط نقطه بد و آخر نقطه — خود را تبع گردش پرگار مدارید

در مشهد اعظم به تشهد بنشینید — هش را به سوی گنبد دوار مدارید

انکار بسوزد چو شهادت بفروزد — با شاهد حق نکرت انکار مدارید

یک نیم جهان کرکس و نیمیش چو مردار — هین چشم چو کرکس سوی مردار مدارید

آن نفس فریبنده که غرست و غرورست — هین عشق بر آن غره غرار مدارید

گه زلف برافشاند و گه جیب گشاید — گلگونه او را به جز از خار مدارید

او یار وفا نبود و از یار ببرد — آن ده دله را محرم اسرار مدارید

او باده بریزد عوضش سرکه فروشد — آن حامضه را ساقی و خمار مدارید

ما حلقه مستان خوش ساقی خویشیم — ما را سقط و بارد و هشیار مدارید

گر ناف دهی پشک فروشد عوض مشک — آن ناف ورا نافه تاتار مدارید

چون روح برآمد به سر منبر تذکیر — خود را سپس پرده گفتار مدارید