دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۶۳

توی نقشی که جان‌ها برنتابد — که قند تو دهان‌ها برنتابد

جهان گرچه که صد رو در تو دارد — جمالت را جهان‌ها برنتابد

روان گشتند جان‌ها سوی عشقت — که با عشقت روان‌ها برنتابد

درون دل نهان نقشیست از تو — که لطفش را نهان‌ها برنتابد

چو خلوتگاه جان آیی خمش کن — که آن خلوت زبان‌ها برنتابد

بدو نیک ار ببینی نیک نبود — از آن بگذر کز آن‌ها برنتابد

بگو تو نام شمس الدین تبریز — که نامش را نشان‌ها برنتابد