دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۶۴

دلی دارم که گرد غم نگردد — میی دارم که هرگز کم نگردد

دلی دارم که خوی عشق دارد — که جز با عاشقان همدم نگردد

خطی بستانم از میر سعادت — که دیگر غم در این عالم نگردد

چو خاص و عام آب خضر نوشند — دگر کس سخره ماتم نگردد

اگر فاسق بود زاهد کنندش — وگر زاهد بود بلعم نگردد

چو یابد نردبان بر چرخ شادی — ز غم چون چرخ پشتش خم نگردد

چو خرمشاه عشق از دل برون جست — که باشد که خوش و خرم نگردد

ز سایه طره‌های درهم او — ز هر همسایه‌ای درهم نگردد

بکن توبه ز گفتار ار چه توبه — از آن توبه شکن محکم نگردد