دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۶۵

خنک جانی که او یاری پسندد — کز او دوریش خود صورت نبندد

تو باشی خنده و یار تو شادی — که بی‌شادی دهان کس نخندد

تو باشی سجده و یار تو تعظیم — که بی‌تعظیم هرگز سر نخنبد

تو باشی چون صدا و یار غارت — چو آوازی به نزد کوه و گنبد

تو آدینه بوی او وقت خطبه — نه ز آدینه جدا چون روز شنبد

نگر آخر دمی در نحن اقرب — نظر را تا نجنباند نجنبد

خیالی خوش دهد دل زان بنازد — خیالی زشت آرد دل بتندد

بر او مسخره آمد دل و جان — گه از صله گه از سیلیش رندد

مزن سیلی چنانک گیج گردم — ز گیجی دور افتم ز اصل و مسند

خمش تا درس گوید آن زبانی — که لا باشد به پیشش صد مهند

اگر گویی تو نی را هی خمش کن — بگوید با لبش گو ای مؤید