دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۶۷

سماع صوفیان می درنگیرد — که آتش هیزمی را تر نگیرد

یقین می‌دانک جسمانیست آفت — مکوپ این دست تا پا برنگیرد

بیابد خلوت عشرت مسیحا — اگر مجلس ز گاو و خر نگیرد

چرا در بزم خلوت بی‌گرانان — دل ما عیش را از سر نگیرد

نه اصل این بنا باشد کلوخی — کلوخی لطف آن دلبر نگیرد

که چشم حقد یوسف را نداند — که بانگ چنگ گوش کر نگیرد

ز هر آهو نه صحرا مشک یابد — ز هر گاوی جهان عنبر نگیرد

ز هر نی ناله مشتاق ناید — و هر مرغی ز نی شکر نگیرد

چه داند لطف زهره زهره رفته — که او را گوشه چادر نگیرد

می جان را به جز جانی ننوشد — که جسمانی می انور نگیرد

نه هر ابری حریف ماه گردد — که اختر را به جز اختر نگیرد

اگر دلدار گیرد در جهان کس — از این دلدار ما خوشتر نگیرد

خداوند شمس دین آن نور تبریز — که هر کس را چو من چاکر نگیرد