دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۶۸

رجب بیرون شد و شعبان درآمد — برون شد جان ز تن جانان درآمد

دم جهل و دم غفلت برون شد — دم عشق و دم غفران درآمد

بروید دل گل و نسرین و ریحان — چو از ابر کرم باران درآمد

دهان جمله غمگینان بخندد — بدین قندی که در دندان درآمد

چو خورشید آدمی زربفت پوشد — چو آن مه روی زرافشان درآمد

بزن دست و بگو ای مطرب عشق — که آن سرفتنه پاکوبان درآمد

اگر دی رفت باقی باد امروز — وگر عمر بشد عثمان درآمد

همه عمر گذشته بازآید — چو این اقبال جاویدان درآمد

چو در کشتی نوحی مست خفته — چه غم داری اگر طوفان درآمد

منور شد چو گردون خاک تبریز — چو شمس الدین در آن میدان درآمد