دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۶۹

چو شب شد جملگان در خواب رفتند — همه چون ماهیان در آب رفتند

دو چشم عاشقان بیدار تا روز — همه شب سوی آن محراب رفتند

چو ایشان را حریف از اندرونست — چه غم دارند اگر اصحاب رفتند

همه در غصه و در تاب و عشاق — به سوی طره پرتاب رفتند

همه اندر غم اسباب و ایشان — قلنداروار بی‌اسباب رفتند

که یابد گرد ایشان را که ایشان — چو برق و باد سخت اشتاب رفتند

تو چون دلوی بر بن دولاب می‌گرد — که ایشان برتر از دولاب رفتند

ببین آن‌ها که بند سیم بودند — درون خاک چون سیماب رفتند

ببین آن‌ها که سیمین بر گزیدند — به روی سرخ چون عناب رفتند