دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۷۱

دلم را ناله سرنای باید — که از سرنای بوی یار آید

به جان خواهم نوای عاشقانه — کز آن ناله جمال جان نماید

همی‌نالم که از غم بار دارم — عجب این جان نالان تا چه زاید

بگو ای نای حال عاشقان را — که آواز تو جان می‌آزماید

ببین ای جان من کز بانگ طاسی — مه بگرفته چون وا می‌گشاید

بخوان بر سینه دل این عزیمت — که تا فریاد از پریان برآید

چو ناله مونس رنجور گردد — گرش گویی خمش کن هم نشاید