دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۷۳

کسی کز غمزه‌ای صد عقل بندد — گر او بر ما نخندد پس که خندد

اگر تسخر کند بر چرخ و خورشید — بود انصاف و انصاف آن پسندد

دلا می‌جوش همچون موج دریا — که گر دریا بیارامد بگندد

چو خورشیدی و از خود پاک گشتی — ز تو چنگ اجل جز غم نرندد

شکرشیرینی گفتن رها کن — ولیکن کان قندی چون نقندد