دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۷۷

عجب آن دلبر زیبا کجا شد — عجب آن سرو خوش بالا کجا شد

میان ما چو شمعی نور می‌داد — کجا شد ای عجب بی‌ما کجا شد

دلم چون برگ می‌لرزد همه روز — که دلبر نیم شب تنها کجا شد

برو بر ره بپرس از رهگذاران — که آن همراه جان افزا کجا شد

برو در باغ پرس از باغبانان — که آن شاخ گل رعنا کجا شد

برو بر بام پرس از پاسبانان — که آن سلطان بی‌همتا کجا شد

چو دیوانه همی‌گردم به صحرا — که آن آهو در این صحرا کجا شد

دو چشم من چو جیحون شد ز گریه — که آن گوهر در این دریا کجا شد

ز ماه و زهره می‌پرسم همه شب — که آن مه رو بر این بالا کجا شد

چو آن ماست چون با دیگرانست — چو این جا نیست او آن جا کجا شد

دل و جانش چو با الله پیوست — اگر زین آب و گل شد لاکجا شد

بگو روشن که شمس الدین تبریز — چو گفت الشمس لا یخفی کجا شد