دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۱

کسی که غیر این سوداش نبود — ز ذوق ماش یاد ماش نبود

مثال گوی در میدان حیرت — دوان باشد، اگر چه پاش نبود

وجودی که نَرست از سایهٔ خوش — پناه سایهٔ عنقاش نبود

نماید آینه سیمای هر کس — ازیرا صورت و سیماش نبود

به روزی صد هزاران عیب و خوبی — بگوید آینه، غوغاش نبود

ندارد آینه با زشت بُغضی — هوای چهرهٔ زیباش نبود

دهانی زین شکر مجروح گردد — که دندان‌های شکّر خاش نبود

به پرهای عجب دل بر پریدی — ولیک از دام او پرواش نبود

برو چون مه پی خورشید می‌کاه — که بی‌کاهش جمال افزاش نبود