دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۲

یکی لحظه از او دوری نباید — کز آن دوری خرابی‌ها فزاید

تو می‌گویی که بازآیم چه باشد — تو بازآیی اگر دل در گشاید

بسی این کار را آسان گرفتند — بسی دشوارها آسان نماید

چرا آسان نماید کار دشوار — که تقدیر از کمین عقلت رباید

به هر حالی که باشی پیش او باش — که از نزدیک بودن مهر زاید

اگر تو پاک و ناپاکی بمگریز — که پاکی‌ها ز نزدیکی فزاید

چنانک تن بساید بر تن یار — به دیدن جان او بر جان بساید

چو پا واپس کشد یک روز از دوست — خطر باشد که عمری دست خاید

جدایی را چرا می‌آزمایی — کسی مر زهر را چون آزماید

گیاهی باش سبز از آب شوقش — میندیش از خری کو ژاژ خاید

سرک بر آستان نه همچو مسمار — که گردون این چنین سر را نساید