دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۳

ز خاک من اگر گندم برآید — از آن گر نان پزی مستی فزاید

خمیر و نانبا دیوانه گردد — تنورش بیت مستانه سراید

اگر بر گور من آیی زیارت — تو را خرپشته‌ام رقصان نماید

میا بی‌دف به گور من برادر — که در بزم خدا غمگین نشاید

زنخ بربسته و در گور خفته — دهان افیون و نقل یار خاید

بدری زان کفن بر سینه بندی — خراباتی ز جانت درگشاید

ز هر سو بانگ جنگ و چنگ مستان — ز هر کاری به لابد کار زاید

مرا حق از می عشق آفریده‌ست — همان عشقم اگر مرگم بساید

منم مستی و اصل من می عشق — بگو از می به جز مستی چه آید

به برج روح شمس الدین تبریز — بپرد روح من یک دم نپاید