دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۴

ز رویت دسته گل می‌توان کرد — ز زلفت شاخ سنبل می‌توان کرد

ز قد پرخم من در ره عشق — بر آب چشم من پل می‌توان کرد

ز اشک خون همچون اطلس من — براق عشق را جل می‌توان کرد

ز هر حلقه از آن زلفین پربند — پر گردن کشان غل می‌توان کرد

تو دریایی و من یک قطره ای جان — ولیکن جزو را کل می‌توان کرد

دلم صدپاره شد هر پاره نالان — که از هر پاره بلبل می‌توان کرد

تو قاف قندی و من لام لب تلخ — ز قاف و لام ما قل می‌توان کرد

مرا همشیره است اندیشه تو — از این شیره بسی مل می‌توان کرد

رهی دورست و جان من پیاده — ولی دل را چو دلدل می‌توان کرد

خمش کن زان که بی‌گفت زبانی — جهان پربانگ و غلغل می‌توان کرد