دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۵

دل با دل دوست در حنین باشد — گویای خموش همچنین باشد

گویم سخن و زبان نجنبانم — چون گوش حسود در کمین باشد

دانم که زبان و گوش غمازند — با دل گویم که دل امین باشد

صد شعلهٔ آتش است در دیده — از نکته دل که آتشین باشد

خود طرفه‌تر این که در دل آتش — چندین گل و سرو و یاسمین باشد

زان آتش باغ سبزتر گردد — تا آتش و آب همنشین باشد

ای روح مقیم مرغزاری تو — کان جا دل و عقل دانه چین باشد

آن سوی که کفر و دین نمی‌گنجد — کی ما و من فلان دین باشد