دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۷

کی باشد کاین قفس چمن گردد — و اندرخور گام و کام من گردد

این زهر کشنده انگبین بخشد — وین خار خلنده یاسمن گردد

آن ماه دو هفته در کنار آید — وز غصه حسود ممتحن گردد

آن یوسف مصر الصلا گوید — یعقوب قرین پیرهن گردد

بر ما خورشید سایه اندازد — وان شمع مقیم این لگن گردد

آن چنگِ نشاط سازِ نو یابد — وین گوش حریف تن تنن گردد

در خرمن ماه سنبله کوبیم — چون نور سهیل در یمن گردد

خم‌های شراب عشق برجوشد — هنگام کباب و بابزن گردد

سیمرغ هوای ما ز قاف آید — دام شبلی و بوالحسن گردد

هر ذره مثال آفتاب آید — هر قطره به موهبت عدن گردد

هر بره ز گرگ شیر آشامد — هر پیل انیس کرگدن گردد

ز انبوهی دلبران و مه رویان — هر گوشه شهر ما ختن گردد

هر عاشق بی‌مراد سرگشته — مستغرق عشق باختن گردد

چون قالب مرده جان نو یابد — فارغ ز لفافه و کفن گردد

آن عقل فضول در جنون آید — هوش از بن گوش مرتهن گردد

جان و دل صد هزار دیوانه — از بوسه یار خوش دهن گردد

آن روز که جان جمله مخموران — ساقی هزار انجمن گردد

وان کس که سبال می‌زدی بر عشق — در عشق شهیر مرد و زن گردد

در چاه فراق هر کی افتاده‌ست — ره یابد و همره رسن گردد

باقیش مگو درون دل می‌دار — آن به که سخن در آن وطن گردد