دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۸

روی تو به رنگریز کان ماند — زلف تو به نقش بند جان ماند

گر سایه برگ گل فتد بر تو — بر عارض نازکت نشان ماند

روزی گذرد ز هجر تو سالی — مسکین عاشق چنان جوان ماند

دلتنگ نیم اگر چه دل تنگم — کآخر دل من بدان دهان ماند

در چشم من آی تا تو هم بینی — یک تن که به صد هزار جان ماند