دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۸۹

دوش از بت من جهان چه می‌شد — وز ماه من آسمان چه می‌شد

در پیش رخش چه رقص می‌کرد — وز آتش عشق جان چه می‌شد

چشم از نظرش چه مست می‌گشت — وز قند لبش دهان چه می‌شد

از تیر مژه چه صید می‌کرد — وان ابروی چون کمان چه می‌شد

می‌شد که به لاله رنگ بخشد — ور نی سوی گلستان چه می‌شد

آن لحظه به سبزه گل چه می‌گفت — وز نرگسش ارغوان چه می‌شد

جز از پی نور بخش کردن — بر چرخ دوان دوان چه می‌شد

گر زانک نه لطف بی‌کران داشت — آن ماه در این میان چه می‌شد

بنمود ز لامکان جمالی — یا رب که از او مکان چه می‌شد

بگشاد نقاب بی‌نشانی — وین عالم بانشان چه می‌شد

شب رفت و بماند روز مطلق — وین عقل چو پاسبان چه می‌شد

از دیده غیب شمس تبریز — این دیده غیب دان چه می‌شد