دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۰

ای عشق که جمله از تو شادند — وز نور تو عاشقان بزادند

تو پادشهی و جمله عشاق — همرنگ تو پادشه نژادند

هر کس که سری و دیده‌ای داشت — دیدند تو را سری نهادند

خورشید توی و ذره از توست — وان نور به نور بازدادند

چون بوی عنایت تو باشد — زالان همه رستم جهادند

چون از بر تو مدد نباشد — گر حمزه و رستمند بادند

ای دل برجه که ماه رویان — از پرده غیب رو گشادند

مستند و طریق خانه دانند — زیرا که نه مست از فسادند

تا عشق زید زیند ایشان — تا یاد بود همه به یادند