دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۱

هر چند که بلبلان گزینند — مرغان دگر خمش نشینند

خود گیر که خرمنی ندارند — نه از خرمن فقر دانه چینند

از حلقه برون نه‌ایم ما نیز — هر چند که آن شهان نگینند

گر ولوله مرا نخواهند — از بهر چه کارم آفرینند

شیرین و ترش مراد شاهست — دو دیگ نهاده بهر اینند

بایست بود ترش به مطبخ — چون مخموران بدان رهینند

هر حالت ما غذای قومیست — زین اغذیه غیبیان سمینند

مرغان ضمیر از آسمانند — روزی دو سه بسته زمینند

زانشان ز فلک گسیل کردند — هر چند ستارگان دینند

تا قدر وصال حق بدانند — تا درد فراق حق بینند

بر خاک قراضه گر بریزند — آن را نهلند و برگزینند

شمس تبریز کم سخن بود — شاهان همه صابر و امینند