دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۲

رفتیم بقیه را بقا باد — لابد برود هر آنک او زاد

پنگان فلک ندید هرگز — طشتی که ز بام درنیفتاد

چندین مدوید کاندر این خاک — شاگرد همان شدست کاستاد

ای خوب مناز کاندر آن گور — بس شیرینست لا چو فرهاد

آخر چه وفا کند بنایی — کاستون ویست پاره‌ای باد

گر بد بودیم بد ببردیم — ور نیک بدیم یادتان باد

گر اوحد دهر خویش باشی — امروز روان شوی چو آحاد

تنها ماندن اگر نخواهی — از طاعت و خیر ساز اولاد

آن رشته نور غیب باقیست — کانست لباب روح اوتاد

آن جوهر عشق کان خلاصه‌ست — آن باقی ماند تا به آباد

این ریگ روان چو بی‌قرارست — شکل دگر افکنند بنیاد

چون کشتی نوحم اندر این خشک — کان طوفانست ختم میعاد

زان خانه نوح کشتیی بود — کز غیب بدید موج مرصاد

خفتیم میانه خموشان — کز حد بردیم بانگ و فریاد