دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۳

جانی که ز نور مصطفی زاد — با او تو مگو ز داد و بیداد

هرگز ماهی سباحت آموخت — آزادی جست سرو آزاد

خاری که ز گلبن طرب رست — گلزار به روی او شود شاد

دورست رواق‌های شادی — از آتش و آب و خاک و از باد

زین چار بسیط چون چلیپا — ترکیب موحدان برون باد

زان سو فلکیست نیک روشن — زان سو ملکیست بسته مرصاد

کمتر بخشش دو چشم بخشد — بینا و حکیم و تیز و استاد

با دیده جان چو واپس آیی — در عالم آب و گل به ارشاد

بینی تو و دیگران نبینند — هر سو نوری به رسم میلاد

در هر ابری هزار خورشید — در هر ویران بهشت آباد

تختی بنهی به قصر مردان — هم خیمه زنی به بام اوتاد

بویی ببری ز شمس تبریز — کو را است ملک مطیع و منقاد