دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۴

آن کز دهن تو رنگ دارد — انصاف که رزق تنگ دارد

وان کس که جدل ببست با تو — با عمر عزیز جنگ دارد

ماهی که بیافت آب حیوان — بر خشک چرا درنگ دارد

در آینه عکس قیصر روم — گر نیست بدانک زنگ دارد

در قدس دلت چو خوک دیدی — ملک قدست فرنگ دارد

ما را باری نگار خوش قول — اندر بر خود چو چنگ دارد

زان زخمه او همیشه این چنگ — پس تن تن و بس ترنگ دارد

هر ذره که پای کوفت با ما — از مشرق چرخ ننگ دارد

هر جان که در این روش بلنگد — جان تو که عذر لنگ دارد

زیرا کاین بحر بس کریمست — آن نیست که او نهنگ دارد

سگ طبع کسی که با چنین شیر — او سرکشی پلنگ دارد

سنگین جانی که با چنین لعل — سودای کلوخ و سنگ دارد

خامش کن و جاه گفت کم جوی — کاین جاه مزاج بنگ دارد