دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۵

این قافله بار ما ندارد — از آتش‌ِ یار‌ِ ما ندارد

هر‌چند درخت‌های سبز‌ند — بویی ز بهار ما ندارد

جان تو چو گلشن است لیکن — دلخسته به خار ما ندارد

بحر‌ی‌ست دل تو در حقایق — کاو جوش کنار ما ندارد

هر چند که کوه برقرار است — والله که قرار ما ندارد

جانی که به هر صبوح مست است — بویی ز خمار ما ندارد

آن مطرب آسمان که زهره‌ است — هم طاقت کار ما ندارد

از شیر خدای پرس ما را — هر شیر قفار ما ندارد

منمای تو نقد شمس تبریز — آن را که عیار ما ندارد