دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۶

بیچاره کسی که زر ندارد — وز معدن زر خبر ندارد

بیچاره دلی که ماند بی‌تو — طوطیست ولی شکر ندارد

دارد هنر و هزار دولت — افسوس که آن دگر ندارد

می‌گوید دست جام بخشش — ما بدهیمش اگر ندارد

بر وی ریزییم آب حیوان — گر آب بر آن جگر ندارد

بی برگان را دهیم برگی — زان برگ که شاخ تر ندارد

آن‌ها که ز ما خبر ندارند — گویند دعا اثر ندارد

نزدیک آمد که دیده بخشیم — آن را که به ما نظر ندارد

خاموش که مشکلات جان را — جز دست خدای برندارد