دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۷

دل بی‌لطف تو جان ندارد — جان بی‌تو سر جهان ندارد

عقل ار چه شگرف کدخداییست — بی خوان تو آب و نان ندارد

خورشید چو دید خاک کویت — هرگز سر آسمان ندارد

گلنار چو دید گلشن جان — زین پس سر بوستان ندارد

در دولت تو سیه گلیمی — گر سود کند زیان ندارد

بی ماه تو شب سیه گلیمست — این دارد و آن و آن ندارد

دارد ز ستاره‌ها هزاران — بی ماه چراغدان ندارد

بی گفت تو گوش نیست جان را — بی گوش تو جان زبان ندارد

وان جان غریب در تظلم — می‌نالد و ترجمان ندارد

لیکن رخ زرد او گواهست — و اشکی که غمش نهان ندارد

غماز شوم بود دم سرد — آن دم که دم خران ندارد

اصل دم سرد مهر جانست — کان را مه مهر جان ندارد

چون دل سبکش کند بهارت — صد گونه غمش گران ندارد

آن عشق جوان چو نوبهارت — جز پیران را جوان ندارد

تا چند نشان دهی خمش کن — کان اصل نشان نشان ندارد

بگذار نشان چو شمس تبریز — آن شمس که او کران ندارد