دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۰۳

آن کس که ز جان خود نترسد — از کشتن نیک و بد نترسد

وان کس که بدید حسن یوسف — از حاسد و از حسد نترسد

آن کس که هوای شاه دارد — از لشکر بی‌عدد نترسد

آخر حیوان ز ذوق صحبت — از جفته و از لگد نترسد

آن کس که سعادت ازل دید — از عاقبت ابد نترسد

چون کوه احد دلی بباید — تا او ز جز احد نترسد

مرغی که ز دام نفس خود رست — هر جای که برپرد نترسد

هر جای که هست گنج گنجست — کشته احد از لحد نترسد

هر جانوری کز اصل آبست — گر غرقه شود عمد نترسد

هر تن که سرشته بهشتست — بر دوزخ برزند نترسد

وان را که مدد از اندرونست — زین عالم بی‌مدد نترسد

از ابلهیست نی شجاعت — گر جاهل از خرد نترسد

خود سر نبدست آن خسی را — کز عشق تو پا کشد نترسد

این مایه لعنتست کابله — دل‌های شهان خلد نترسد

هم پرده خویش می‌درد کو — پرده من و تو درد نترسد

پازهر چو نیستش چرا او — زهر دنیا خورد نترسد

در حضرت آن چنان رقیبی — در شاهد بنگرد نترسد

زنهار به سر برو بدان ره — کان جا دلت از رصد نترسد

صراف کمین درست و آن دزد — از کیسه درم برد نترسد

آن جا گرگان همه شبانند — آن جا مردی ز صد نترسد

آن جا من و تو و او نباشد — چون وام ز خود ستد نترسد

هرگز دل تو ز تو نرنجد — هرگز ذقنت ز خد نترسد

گلشن ز بهار و باغ سوسن — وز سرو لطیف قد نترسد

چون گل بشکفت و روی خود دید — زان پس ز قبول و رد نترسد

بس کن هر چند تا قیامت — این بحر گهر دهد نترسد