دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۰۴

آن جا که چو تو نگار باشد — سالوس و حفاظ عار باشد

سالوس و حیل کنار گیرد — چون رحمت بی‌کنار باشد

بوسی به دغا ربودم از تو — ای دوست دغا سه بار باشد

امروز وفا کن آن سوم را — امروز یکی هزار باشد

من جوی و تو آب و بوسه آب — هم بر لب جویبار باشد

از بوسه آب بر لب جوی — اشکوفه و سبزه زار باشد

از سبزه چه کم شود که سبزه — در دیده خیره خار باشد

موسی ز عصا چرا گریزد — گر بر فرعون مار باشد

بر فرعونان که نیل خون گشت — بر مؤمن خوشگوار باشد

هرگز نرمد خلیل ز آتش — گر بر نمرود نار باشد

یعقوب کجا رمد ز یوسف — گر بر پسرانش بار باشد

آن باد بهار جان باغست — بر شوره اگر غبار باشد

زان باغ درخت برگ یابد — اشکوفه بر او سوار باشد

احمد چو تو راست پس ز بوجهل — عشقا سزدت که عار باشد

این را بر دست و آن بدین مات — کار دنیا قمار باشد

آن کس که ز بخت خود گریزد — بگریخته شرمسار باشد

هین دام منه به صید خرگوش — تا شیر تو را شکار باشد

ای دل ز عبیر عشق کم گوی — خود بو برد آن که یار باشد