دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۰۵

ای کز تو همه جفا وفا شد — آن عهد و وفای تو کجا شد

با روی تو سور شد عزاها — بی روی تو سورها عزا شد

شد بی‌قدمت سرا خرابه — باز از تو خرابه‌ها سرا شد

از دعوت تو فنا شود هست — وز هجر تو هست‌ها فنا شد

ای کشته مرا به جرم آنک — از من راضی به جان چرا شد

آن تخم عطای تست در جان — کو را کف دست باسخا شد

اعنات مهیجست جان را — ور نی ز چه روی جان گدا شد

گر عاشق داد نیست جودت — پس جان ز چه عاشق دعا شد

زد پرتو ساقییت بر ابر — کز عکس تو ابرها سقا شد

زد عکس صبوری تو بر کوه — تسکین زمین و متکا شد

زد عکس بلندی تو بر چرخ — معنی تو صورت سما شد

از حسن تو خاک هم خبر یافت — شد یوسف خوب و دلربا شد

از گفت بدار چنگ کز وی — بی گفت تو فهم بانوا شد