دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۰۶

روزم به عیادت شب آمد — جانم به زیارت لب آمد

از بس که شنید یاربم چرخ — از یارب من به یارب آمد

یار آمد و جام باده بر کف — زان می که خلاف مذهب آمد

هر بار ز جرعه مست بودم — این بار قدح لبالب آمد

عالم به خمار اوست معجب — پس وی چه عجب که معجب آمد

بر هر فلکی که ماه او تافت — خورشید کمینه کوکب آمد

گویی مه نو سواره دیدش — کز عشق چو نعل مرکب آمد

این بس نبود شرف جهان را — کو روح و جهان چو قالب آمد

شاد آن دل روشنی که بیند — دل را که چه سان مقرب آمد

از پرتو دل جهان پرگل — زیبا و خوش و مؤدب آمد

هر میوه به وقت خویش سر کرد — هر فصل چه سان مرتب آمد

بس کن که به پیش ناطق کل — گویای خمش مهذب آمد

بس کن که عروس جان ز جلوه — با نامحرم معذب آمد

من بس نکنم که بی‌دلان را — این کلبشکر مجرب آمد

من بس نکنم به کوری آنک — اندر ره دین مذبذب آمد

خامش که به گفت حاجتی نیست — چون جذب فرغت فانصب آمد

خود گفتن بنده جذب حقست — کز بنده به بنده اقرب آمد