دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۱۰

آن شعله نور می‌خرامد — وان فتنه حور می‌خرامد

شب جامه سپید کرد زیرا — کان ماه ز دور می‌خرامد

مستان شبانه را بشارت — ساقی به سحور می‌خرامد

جان را به مثال عود سوزیم — کان کان بلور می‌خرامد

آن فتنه نگر که بار دیگر — با صد شر و شور می‌خرامد

آن دشمن صبرهای عاشق — در خون صبور می‌خرامد

جانم به فدای آن سلیمان — کو جانب مور می‌خرامد

جز چهره عاشقان مبینید — کان شاه غیور می‌خرامد

در قالب خلق شمس تبریز — چون نفخه صور می‌خرامد