دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۱۲

خوش باش که هر که راز داند — داند که خوشی، خوشی کشاند

شیرین چو شکر تو باش شاکر — شاکر هر دم شِکر ستاند

شُکر از شِکرست آستین‌پر — تا بر سر شاکران فشاند

تلخش چو بنوشی و بخندی — در ذات تو تلخیی نماند

گویی که چگونه‌ام؟ خوشم من — گویم ترشم دلت بماند

گوید که نهان مکن ولیکن — در گوشم گو که کس نداند

در گوش تو حلقهٔ وفا نیست — گوش تو به گوش‌ها رساند