دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۱۳

ساقی زان می که می‌چریدند — بفزای که یارکان رسیدند

مهمان بفزود می بیفزا — زان خنب که اولیا چشیدند

زان می که ز بوش جمله ابدال — در خلق پدید و ناپدیدند

ای ساقی خوب شکرلله — کان روی نکوت را بدیدند

ای آتش رخت سوز عشاق — در عشق تو رخت‌ها کشیدند

ای پرده فروکشیده بنگر — کز عشق چه پرده‌ها دریدند